گاهی من...

روزنوشته ها

گاهی من...

روزنوشته ها

گاهی من...
آخرین نظرات

۹ مطلب با موضوع «از کتابهایی که خوانده ام...» ثبت شده است

چهارشنبه, ۳ خرداد ۱۳۹۶، ۰۳:۵۱ ب.ظ

کتاب معماری شادمانی

رنگهای شاد،‌سبک و ملایم پشت جلد کتاب و نام آن برایم آنقدر جاذبه داشت که با نهایت ملاحت و ادبی که بلد بودم  و در حالی که سعی می‌کردم خیلی مستحق جلوه کنم از کسی که رودروایستی زیادی با او دارم خواهش کردم که آن را به من قرض بدهد و بعدش هم با بی ملاحظگیی که کمتر در خود سراغ دارم سعی کردم آن حوالی آفتابی نشوم تا خوب بخوانم و هضمش کنم. البته واقعا نیتم خیر است و به محض این که آن را خواندم یا توانستم جایی گیرش بیاورم تقدیم صاحبش خواهم کرد. (واقعا ممکن است ایشان این صفحه را بخواند؟) 

اما قسمتهای مختلفی از آن را خیلی دوست داشتم و البته مثل خیلی از کتابهای معماری در قسمتهای زیادی از آن به قدری جمله‌ها طولانی و پیچیده شده که بدون قلم و کاغذی در دست فهمیدنش دشوار است.



اما در کل خیلی خوشم آمد و کلی ایده گرفتم برای نوشتن مطالب جدید. کلا گمان میکنم که جای این سبک نوشته در فضای ادبیات معماری خیلی خالی یا دست کم خلوت است. 

مطالعه کتاب معماری شادمانی برای معماران و مخاطبین معماری (یعنی تقریبا همه مردم!) پیشنهاد می‌کنم.

***

قسمتی از کتاب (صفحه 21 و 22):

پل تیلیک دانشجوی الهیات آلمانی در خاطراتش گفته که علیرغم تلاش بی‌وقفه‌ی والدین و معلمانش هنر تاثیری روی او نداشته و او همیشه جوان نازپرورده و بی‌دغدغه‌ای بوده است. تا این که جنگ جهانی اول شروع و او به خدمت فرا خوانده شد. در مرخصی از گردان (که سه چهارم اعضای آن در درگیری کشته شدند) او در میان باد و باران به موزه کایزرفردریک در برلین رفت در آنجا در نمایشگاهی که در طبقه بالا برگزار شده بود با تابلوی مریم مقدس و فرزندش به همراه هشت فرشته آوازه خوان اثر ساندرو بوتیچلی روبرو شد و با دیدن نگاه محبت امیز و خردمندانه‌ی دختر باکره بغض گلویش را گرفت. او احساس خود را در آن لحظه،‌ "خلسه افشاکننده" توصیف کرد و با درک تقاوت بین فضای دلپذیر این تابلو و تعلیمات بیرحمانه ای که در سنگر میآموخت اشک در چشمهایش جمع شد.

بسیاری از چیزهای زیبا در همنشینی با درد،‌ارزش و اعتبار کسب میکنند. بنابراین آشنایی با اندوه،‌یکی از عجیبترین پیش شرطهای تحسین معماری است. ممکن است قطع نظر از سایر ملزومات برای اینکه ساختمانی ما را متاثر کند لازم است کمی غمگین باشیم!

 




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۳ خرداد ۹۶ ، ۱۵:۵۱
نجمه عزیزی
سه شنبه, ۲۹ فروردين ۱۳۹۶، ۱۰:۰۷ ق.ظ

قشنگم در آینه تو!

دخترک نشسته بود در قاب تصویر و تماشایش می‌کردم. غمگین بود و بالاخره زبان به درددل باز کرد. می‌گفت:‌ پدرم را دوست دارم. خیلی خیلی بیشتر از مادرم.  خیلی حس تلخ و ناهنجاریست. می‌شود راجع به آن حرف نزد. می‌شود تظاهر کرد لبخند زد در آغوش کشید،‌اما با دل نمیشود صادق نبود.

از حال دل بی‌ادب ناهنجارش دلگیر بود. باور داشت که  آدمیزاد،‌ کانون مهر و عطوفت و لطافت را طبیعی است که خیلی زیاد دوست داشته باشد.

خیلی وقت است که جای و جان و حال مردها و زنها و به خصوص پدرها و مادرها را زیر نظر دارم و این را فهمیده‌ام که خیلی وقتها آنچه یکی ندارد نشان از بخل دیگری است و آنچه یکی دارد نشان از سخاوت بی‌حساب دیگری است که آنقدر بخشیده و نگرفته که دستهایش و درونش خالی شده. یک روز بالاخره به خود آمده و می‌بیند که خالی و زشت شده و مذبوحانه و مظلومانه تلاش می‌کند عزت نفس باقیمانده‌اش را پاس دارد. اما چون بلد نیست تبدیل می‌شود به یک آدم خودستای دوست نداشتنی.

کاش می‌توانستم به دخترک یاد بدهم که پشت این خودستایی معصومانه و دوست نداشتنی،‌یک عمر " دیده نشدن" و "تحسین نشدن" را بفهمد. شاید درد دوست نداشتن و حتی خود دوست نداشتنش خوب شود کم کم.


***

پائولو کوییلو هم در داستانی از کتاب "زهیر" این ماجرا را به نوعی در قالب روایت دو اتش نشان تعریف کرده است.



۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ فروردين ۹۶ ، ۱۰:۰۷
نجمه عزیزی
دوشنبه, ۱۷ خرداد ۱۳۹۵، ۰۴:۳۶ ب.ظ

تو ترجمان جهانی ...




نشستم پای کلام یک دوست.
مثل آینه مرا به خودم تاباند. 
چقدر راست گفت: بیشتر از مدرس بودن محصلی!
و این نمی گذارد خودت را به تمامی باور کنی!
چون می دانی چقدر نادانسته مانده است در دنیایت!
و خوب می دانی چقدر می توانی که بیاموزی!
و خوب می دانی چقدر نسبت به آنچه می توانی باشی کوچکی!
و چقدر سهم کمی از خودت را داده ای به زندگی! 
و همین غمگینت کرده!
و خاموشت کرده!
 چیزی را که گفت باور کردم،‌ 
چون خیلی شبیه چیزی بود که مثل راز قلبم را به بند کشیده است.
حرفش را باور کردم چون انگار پیام خود خدا بود،
هرچند خودش را و نیتش را خیلی باور نکردم،
زیاد هم مهم نبود،


مهم جادوی زندگیست که باورش دارم 
و عصای سحر امیزش...

مهم جاناتان مرغ دریایی است که فال امروزم جلوی کتابخانه انگشت گذاشت روی آن 
و امروز درست به موقع، دوباره خواندمش:
سپس همانگونه که سخن میگفت 
پرهایش روشن و روشن تر شده و سرانجام چنان درخشیدن گرفت
که هیچ مرغی دیگر نتوانست به او نگاه کند.
او گفت:جاناتان!
و این آخرین کلماتی بودند که بر زبان می آورد:
در راه عشق عمل کن...


 چرا دشوارترین کار در جهان این است که پرنده‌ای را متقاعد کنی که آزاد است؟








۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ خرداد ۹۵ ، ۱۶:۳۶
نجمه عزیزی
چهارشنبه, ۵ خرداد ۱۳۹۵، ۰۵:۲۰ ب.ظ

رفیق اعلی

این کتاب کوچک و کم حجم را، 

چند سال پیش، دوست فرهیخته، باشعور و نامهربانم به من داد،

آنوقتها،

 صبح خیلی زود می نشستم توی سرویس دانشگاه 

و تا اردکان می رفتم، 

چه فرصت فارغ و قشنگی برای خواندن و عمیق خواندن داشتم.

یادش بخیر واژه واژه ی این کتاب را نفس می کشیدم:


هیچ تقدسی عظیم تر از تقدس مادرانی نیست که شستن کهنه ها و گرم کردن فرنی و حمام کردن کودک، آنان را از رمق انداخته است. مردان دنیا را در دست دارند ومادران جاودانگی را که آن خود دنیا را و مردان را. فرانچسکوی کوچولو که این زمان صورتش را به شیر واشک آلوده است ، از آن روی در آینده تقدسی عظیم می یابد که ازاین گنج احساس مادرانه بهره می گیرد وجانوران ودرختان وجمله جانداران را از آنچه مادران همواره برای نوزاد خویش پدید آورده اند، برخوردار می سازد...

....

او زنی زیباست چون عشق خویش را به مانند جامه ای از تن به در می کند تا با ان عریانی کودک را بپوشاند  . او زنی زیباست چون هر بار که به اتاق کودک می رود ، خستگی را با گام های بلند پشت سر می گذارد . تمامی مادران از این زیبایی برخوردارند . تمامی آنها از این درستی و حقیقت و تقدس نصیب برده اند . تمامی مادران از این لطافت بهره مندند که خدا نیز بدان غبطه می خورد .

 ....

زیبایی از عشق پدید می آید، همانگونه که روز از خورشید و خورشید از خدا

....


 مادر در برابر فرزند تظاهری نمی کند . او در برابر فرزند نیست ، گرداگرد آن ، درون آن ، بیرون آن ، همه جای آن است .

....  

 

مادر بودن رازی مطلق است ، سری است که با هیچ چیز در نمی آمیزد ، امر مطلقی است که با هیچ چیز نسبت ندارد ، وظیفه محالی است که با این همه انجام می پذیرد ، حتی به دست مادران بد .

 ....

  

زیبایی از عشق به وجود می آید و عشق از توجه .

 ....

 

 ما ان چیزی را می بینیم که چشم امید بدان داریم و اندازه هر چیز را به قدر امیدی که بدان بسته ایم می بینیم .

  

 ....

ما درون شهرها و حرفه ها و خانواده ها زندگی می کنیم . اما جایی که به راستی در ان زندگی می کنیم ، مکانی مادی نیست ، جایگاه راستین زندگی ما همان مکانی نیست که روزهایمان را در آن سپری می کنیم ، بلکه جایی است که در ان امید می بندیم بی آنکه بدانیم چه چیز امیدوارمان ساخته است ، جایی است که در آن اواز سر می دهیم بی انکه بدانیم چه چیز به اواز خواندنمان واداشته است .

....


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۵ خرداد ۹۵ ، ۱۷:۲۰
نجمه عزیزی
دوشنبه, ۱۱ آبان ۱۳۹۴، ۰۹:۱۳ ق.ظ

یاری مهربان...

هنگامی که سائق جستجو و دور افکندن به سراغتان میاید 

دو جریان متقاطع سرگرم کار است: وجود کهنه تان در حال رفتن و ماتم گرفتن  است 

در حالیکه هستی تازه تان در حال سرور و استحکام و بالندگی است.

مانند هر گسستن دیگر، هم با تنش و هم با آسایش همراه است. 

افسردگی مزمنی همانند تخته یخی شناور می شکند.

احساسهای یخ زده دیرین آب میشوند، مثل آبشار فرو میریزند،

چون سیل جاری می شوند و اغلب مظروف خود(شما) را به تاراج می برند... 


 


کتاب راه هنرمند  صفحه 117

نوشته جولیا کامرون ، ترجمه گیتی خوشدل، نشر پیکان


 

 

موجودی کرم کتاب به شمار می روم....

کتابخوان؟ کتابدان؟ با کتاب؟ با فرهنگ...؟

نه! دقیقا همان : کرم کتاب

به این ترتیب که کتابی می بینم عاشقش میشوم

می خوانم و میخوانم و بعد دوباره می خوانم و..

بارها و بارها خواندن آن را از سر می گیرم...

بعضی کتابها انگار نوشته شده اند برای این جوری به دام انداختن من...
مثل کتاب مقدسند و مدام می نشینم در سایه شان...

راه هنرمند

 
کتابی ناب که یکی دو سالیست همدم منست

 و جالب این که تمامش نکرده ام هنوز..هی از سر میگیرم


کتابی است زنده و انگار حال به حال و فال به فال مرا ورق می زند


 

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۴ ، ۰۹:۱۳
نجمه عزیزی
دوشنبه, ۱۱ آبان ۱۳۹۴، ۰۸:۴۴ ق.ظ

دوستی با خدا...


چند سال پیش 

روز عرفه غرق بودم تو دعا

همون روزها مشغول خواندن کتابی هم بودم که بسیار تحت تاثیرش قرار گرفته بودم

یکباره احساس دوگانگی عجیبی کردم..

خدایا یعنی تو همونی که این پیرمرد آمریکایی میگه؟ 

همون که تو اریگان جنوبی داره با نانسی زندگی میکنه

و این همه عاشقانه از حضورت حرف میزنه؟

خدایا یعنی اون راست میگه؟؟؟

همون لحظه قرآن رو برداشتم و باز کردم:

و مرد مؤمنى از آل فرعون که ایمان خود را پنهان مى‏داشت گفت: آیا مى‏خواهید مردى را بکشید بخاطر اینکه مى‏گوید: پروردگار من «اللَّه» است، در حالى که دلایل روشنى از سوى پروردگارتان براى شما آورده است؟! اگر دروغگو باشد، دروغش دامن خودش را خواهد گرفت و اگر راستگو باشد، (لا اقل) بعضى از عذابهایى را که وعده مى‏دهد به شما خواهد رسید خداوند کسى را که اسرافکار و بسیار دروغگوست هدایت نمى‏کند .

حیرت کردم

انگار خودش گوشی رو برداشته بود و بهم زنگ زده بود

معارف کتابهای نیل دونالد والش از جنس زمینه از جنس انسان و به کار من خیلی آمده تا حالا...

 

 


برچسب‌ها: کتابهایی که خوانده ام
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳ مهر۱۳۹۳ساعت ۸:۳ قبل از ظهر توسط سایه



۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۴ ، ۰۸:۴۴
نجمه عزیزی
دوشنبه, ۱۱ آبان ۱۳۹۴، ۰۸:۴۰ ق.ظ

شهریار من

جایی در ناخودآگاهم باور دارم

که روزی شور بی پایان و تمام نشدنیم از کتاب شازده کوچولو را

در کتابی خواندنی و ماندگار میریزم...

بارها آن را خوانده ام با بچه هایم،

سر کلاس با شاگردام،

از روش تمرین داده ام  به خیلی ها هدیه اش داده ام

و احساس میکنم هنوز جای غوطه وری دارد...

این نوشته غریب مرا بیشتر به این باور رساند که این بشر نوشته هایش را زندگی میکرده...

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه ۲ مهر۱۳۹۳ساعت ۱۸:۱۲ بعد از ظهر توسط سایه 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۴ ، ۰۸:۴۰
نجمه عزیزی
دوشنبه, ۱۱ آبان ۱۳۹۴، ۰۸:۲۲ ق.ظ

سلام بر خورشید


این چند روز با قلعه و قلندر دوباره همراه شدم

همه تصویرهای معنوی و شورانگیز و ..یک طرف

و حسرت طبیعتی که یحیی در آن به تماشای دل میرفت هم یک طرف

صبحی پا شدم رفتم رو پشت بام

که طلوع همان آفتاب که او را آنچنان میسوزانید تجربه کنم

از هجوم مناظری زشت و تحمل نشدنی به خاک افتادم

یک عالمه لوله و کولر و حجمهای بی ربط و بیگانه ...

دلم بدجوری از این همه اهمال و تنبلی خودم گرفت

چقدر شور در سر دارم که زمین جای زیباتری برای زیستن شود

و زیبایی های طبیعت را نپوشاند و انکار نکند

و چقدر صبح شب میکنم بی که قدمی بردارم

ناگفته نماند که البته خورشید نازنین

از پس همان مناظر فجیع هم طلوع کرد بالاخره

و سلام مرا شنید...

 

 


برچسب‌ها: کتابهایی که خوانده ام
+ نوشته شده در جمعه ۲۷ تیر۱۳۹۳ساعت ۱۲:۲۸ بعد از ظهر توسط سایه 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۴ ، ۰۸:۲۲
نجمه عزیزی
يكشنبه, ۱۰ آبان ۱۳۹۴، ۰۸:۴۵ ب.ظ

روی ماه خداوند را ببوس


تهران پر از دود و دم پر از گرما و ازدحام و بیگانگی را میبخشم...

میبخشم به چند روز دیدار خویشان و مهمان بازیها و الکی خوشیهای مربوطه

و به چند ساعت آلونک دوست که جانم را روشن کرد و روحم را معطر..

غنایم میدون انقلاب هم جمله خوب بود

اما دوتاش خوبتر

 روی ماه خداوند را بوسیدم با کتاب ناب مصطفی مستور

و چقدر خوشم آمد و چقدر دلم خواست این مدلی داستان بنویسم

 و چقدر احساس کردم بلدم این مدلی بنویسم

و چقدر احساس کردم این مدلی داستان نوشتن بهتر از وبلاگ نویسیه...

وبلاگ نویسی مثل بزک دوزک کردن و به خیابانی شلوغ و تاریک رفتن است

هرچند هیچ وقت چنین کاری نکرده ام اما میتونم حسش را حدس بزنم

و شباهتش به نوشتن در فضای بی در وپیکر مجازی را

 انگار چوب حراج به روحت زده باشی...

چهل تا شعرم را که یافتم شاید شهامت کنم کرکره را بکشم پایین

و بروم روی ماه خودم را ببوسم...

کتاب دوم هم "یار پنهان" بود از جان. اسنفورد

کتاب مرجع عمده ای برای زندگی و شغل و تدریسم به نظر میرسد

 

 


برچسب‌ها: کتابهایی که خوانده ام
+ نوشته شده در یکشنبه ۸ تیر۱۳۹۳ساعت ۹:۴۴ قبل از ظهر توسط سایه
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۴ ، ۲۰:۴۵
نجمه عزیزی